Voetbal is de grootste sport van de stad. In alle stadsdelen zijn voetbalverenigingen te vinden. Oude clubs, jonge clubs, kleine, grote, meer of minder succesvolle clubs en ga zo maar door. Eén ding hebben ze allemaal gemeen: ze drijven op vrijwilligers. Sommige vrijwilligers leven echt voor hun club. Zoals Mohamed el Harti. Al 16 jaar is hij vrijwilliger bij VVA/Spartaan. Hij is er elke dag, ook in de weekenden. We zochten hem op.
Vrijwilligers vormen de spil van de voetbalverenigingen van Amsterdam. Zonder hen zouden de clubs niet kunnen draaien. Harti, zoals Mohamed bekend is bij de club, laat zien dat vrijwilligerswerk niet alleen de club, maar ook jezelf veel kan opleveren. Amsterdam versterkt de voetbalverenigingen met de Amsterdamse Voetbal Agenda.
Start
Harti startte zijn vrijwilligerswerk bij VVA/Spartaan toen hij zijn zoon naar voetbal bracht. “Hij was nog te jong, nog maar 3 jaar. Dat was 16 jaar geleden. Maar het voetbal had hem in zijn greep. Altijd was hij met een bal bezig. Hij mocht af en toe voor spek en bonen meedoen, en zodra hij 5 jaar was geworden, werd hij lid. Ik bracht hem altijd naar de club, en algauw kwam ik er een paar keer per week."
Van trainer naar conciërge
Hij voelde zich als een vis in het water op de voetbalclub. “Ik heb zelf heel lang gevoetbald, 30 jaar lang, vanaf mijn 22e. Ik wist dus wel wat van voetbal. Omdat er een groot gebrek was aan vrijwilligers, vroegen ze mij om trainer te worden. Dat heb ik gedaan, met veel plezier. Pas dit jaar ben ik gestopt met trainen. Ik werd te oud, vond ik. Nu ben ik conciërge hier. Ik doe rond 4 uur ’s middags de hekken open en ik sluit ’s avonds na de trainingen de hekken weer af. En in het weekend ben ik er om de wedstrijden te begeleiden.”
‘100 procent bekend’
Dat Harti hier al 16 jaar rondloopt en mateloos populair is, is duidelijk. De jongens die langskomen geven bijna allemaal een hand, en voor iedereen heeft Harti een goed woordje over. ‘Hoe was je vakantie?’, vraagt hij aan de een. Over een andere jongen van 15 jaar die hem netjes groet, vertelt hij: “Ik ken hem al vanaf dat hij 6 jaar oud was. En nu is hij onlangs gescout door Telstar!" Harti is trots en geniet zichtbaar van zijn bekendheid. “Ja iedereen kent mij, 100 procent.”
Waardering
Het werk als vrijwilliger levert Harti een hoop op. Vooral de waardering die hij krijgt, doet hem goed. “Iedereen komt naar mij toe. Met vragen, om dingen te regelen. Want ik ben er al zo lang, ik weet hoe alles hier werkt. Ouders weten me ook te vinden als er problemen zijn met hun kind. Ik ken ze. Maar soms is het wel heel veel. We proberen regelmatig meer vrijwilligers te krijgen via posters op scholen en via Facebook. Soms lukt het wel, maar helaas blijven de meeste vrijwilligers niet lang.”
Of hij er dan niet moe van wordt? “Nee”, zegt Harti. “Wie iets met het hart doet, is nooit moe.”