Van vluchteling tot ondernemende inwoner: het verhaal van Narina en Mansour in Heerhugowaard
Narina en Mansour vluchtten acht jaar geleden uit Iran en bouwden een nieuw leven op in Heerhugowaard. Met werk, taallessen en de DijkenWaardPas integreren ze succesvol. Hun verhaal laat zien hoe doorzettingsvermogen en lokale steun vluchtelingen helpen om zich thuis te voelen in Nederland.
| Onderwerp | Details |
|---|---|
| Gezin | Narina, Mansour en dochter Mathilda |
| Woonplaats | Heerhugowaard (Noord-Holland) |
| Aantal jaren in NL | 8 jaar |
| Reden van vlucht | Vrijheid van geloofsverandering (van islam naar ander geloof verboden) |
| Eerste opvang | Ter Apel |
| Aantal AZC’s | 6 of 7 |
| Werk Narina | Kapster bij kapsalon Marlitha |
| Werk Mansour | Fietsenmaker in Alkmaar |
| Taallessen | Buurthuis De Ezel en Taalhuis Heerhugowaard (bibliotheek Parelhof) |
| Betaalmiddel | DijkenWaardPas (voor o.a. schoolgeld, zwemles, kringloopwinkel) |
| Advies aan nieuwkomers | Leer snel Nederlands en doe mee in de samenleving |
De gemeente Dijk en Waard speelt een ondersteunende rol bij de integratie van vluchtelingen en nieuwkomers, onder andere door het bieden van taallessen en lokale voorzieningen zoals de DijkenWaardPas. Deze initiatieven helpen nieuwkomers om zelfstandig deel te nemen aan de samenleving en een nieuw bestaan op te bouwen.
Openrijk heeft geen cookies of advertenties
Maar kan wel wat steun gebruiken
Lees hieronder het originele artikel
Van onzekerheid in Iran naar een nieuw begin in Heerhugowaard
Narina woont met haar man Mansour en dochtertje Mathilda in Heerhugowaard. Nog maar 8 jaar geleden zijn zij naar Nederland gevlucht. Ze legt uit: “In Iran is het moslimgeloof dominant. Wij konden ons er allebei niet meer in vinden en wilden ons bekeren. Dat mocht niet.”
‘Je moet niet bang zijn, maar meedoen!’
In Iran is het veranderen van je geloof, wanneer je als moslim bent geboren, verboden. Mensen kunnen te maken krijgen met sociale uitsluiting of zelfs lange gevangenisstraffen. Het echtpaar besloot daarom het land te ontvluchten. Ze werden eerst in Ter Apel opgevangen. Na in zes of zeven AZC’s te hebben verbleven, hebben ze nu in Heerhugowaard een thuis gevonden. Waar ze heel gelukkig zijn.
Taallessen in De Ezel
“Ik spreek de taal nog niet goed hoor, excuses daarvoor!”, zegt Narina voordat het interview start. Niets is minder waar want dat doet ze juist wonderwel goed. “Dankzij de taallessen in buurthuis De Ezel!”, zegt Narina enthousiast. En door het Taalhuis Heerhugowaard dat in de bibliotheek zit aan de Parelhof.
Kapster
In Iran was ze kapster van beroep. In Nederland wilde ze dat ook graag weer oppakken. Dus toen ze een vacature zag van kapsalon Marlitha aan de Middenweg, besloot ze te reageren. “Ik was eerlijk: ik sprak de Nederlandse taal nog niet goed maar ik wilde heel graag een kans. En ik kan wel goed knippen”, lacht ze.
Ze werd op gesprek uitgenodigd en ze mocht komen proefknippen. Marlitha was enthousiast en nu werkt Narina met heel veel plezier bij de kapsalon. Waar ze, zoals het kapsters betaamt, heel veel kletst met de Nederlandse klanten en zo nog beter leert spreken.
Fietsenmaker
Ook haar man Mansour heeft werk gevonden, als fietsenmaker in Alkmaar. In Iran werkte hij bij een bank, de hele dag met cijfertjes. Maar nu werkt hij met zijn handen. Met veel plezier, vertelt Mansour. “Ik leer ook Nederlands door veel te praten met klanten in de winkel.”
DijkenWaardPas
De DijkenWaardPas gebruikt het gezin heel graag, met name om dingen te betalen voor Mathilda. “Mathilda is onze prinses”, zegt Narina met een trotse blik op haar dochter. Danslessen, zwemles en het schoolgeld betalen ze met de DijkenWaardPas. Aan de muur hangt een verzameling tegeltjes, met oerhollandse spreuken erop. Die heeft ze in de kringloopwinkel gekocht, waar de DijkenWaardPas ook geldig is. Voor hun gezin is de pas ideaal om leuke dingen te doen, maar ook om praktische zaken van te kunnen betalen.
‘Leer zo snel mogelijk Nederlands!’
Wat ze andere nieuwkomers adviseert? “Leer zo snel mogelijk de taal!”, roept ze uit. “Ga naar de bibliotheek, daar zijn veel mensen zoals wij en dat schept een band. Het is gezellig en je leert er Nederlandse mensen kennen die je verder kunnen helpen. Ook met andere vragen.”
Meedoen
Ondanks de roerige tijden die zij en haar gezin achter de rug hebben zijn zij dankbaar en opgewekt. “Ik wil gewoon mezelf kunnen zijn”, zegt Narina verklarend voor haar positieve instelling. In die woorden zit eigenlijk haar hele verhaal: het vluchten vanuit haar moederland waarin zij zich niet veilig meer voelde. Daarna de opvang in diverse AZC’s waar zij geen negatieve herinneringen aan heeft want: ‘Je moet er zelf wat van maken’. Narina is mild over die tijd en praat liever over de mensen die wél hielpen, over vrijwilligers die een luisterend oor boden en met veel geduld taalles gaven. En over klasgenoten die inmiddels vrienden zijn. “In de taalles leer je niet alleen de woorden,” zegt ze. “Je leert mensen kennen, je leert de nieuwe cultuur begrijpen en de gebruiken van je nieuwe moederland. Je moet niet bang zijn, maar meedoen!”