Wethouder Drechterland: 'Zorg voor jong en oud vraagt om nieuwe blik en samenwerking'
Steeds meer jongeren hebben hulp nodig, terwijl de ouderenzorg kampt met personeelstekorten. Wethouder Sjon Wagenaar van Drechterland benadrukt dat samenwerking en innovatie nodig zijn om de zorg betaalbaar en toegankelijk te houden voor alle inwoners.
| Onderwerp | Details |
|---|---|
| Gemeente | Drechterland (Noord-Holland) |
| Betrokken partijen | Gemeente, scholen, verenigingen, zorgprofessionals, vrijwilligers |
| Uitdagingen jongeren | Toenemende hulpvraag, hoge kosten, druk door sociale media en prestaties |
| Uitdagingen ouderen | Vergrijzing, tekort aan zorgmedewerkers, stijgende zorgkosten |
| Oplossingsrichtingen | Vroegsignalering, nieuwe woonvormen, technologie, mantelzorg |
De gemeente Drechterland is verantwoordelijk voor de uitvoering van de Jeugdwet en Wmo (Wet maatschappelijke ondersteuning). Dit betekent dat zij zorg en ondersteuning moeten organiseren voor jongeren en ouderen die dat nodig hebben, binnen het budget dat het Rijk beschikbaar stelt.
Koffie verkeerd?
Er is niks verkeerd aan een extra kopje koffie om Openrijk draaiende te houden.
Lees hieronder het originele artikel
Column | Zorg om jong en oud
In zijn tweede column staat wethouder Sjon Wagenaar stil bij een onderwerp dat veel inwoners raakt: de zorg voor zowel jongeren als ouderen. In de column deelt hij zijn gedachten over de uitdagingen, maar ook over de kansen om samen anders naar zorg te kijken.
“In het gemeentehuis praten we vaak over zorg. Over jongeren die hulp nodig hebben en over ouderen die ondersteuning vragen.
De zorg voor jongeren staat regelmatig in het nieuws. Er wordt dan gezegd dat steeds meer jongeren hulp nodig hebben en dat dit veel geld kost. Een aantal jaren geleden kregen gemeenten deze taak van het Rijk. Tegelijk werd het budget verlaagd, omdat werd gedacht dat gemeenten dichter bij inwoners staan en daardoor efficiënter kunnen werken.
Die gedachte begrijp ik. Maar in de praktijk zien we dat veel jongeren ondersteuning nodig hebben. In Drechterland valt het in vergelijking met andere gemeenten nog mee, maar ook bij ons zijn de kosten hoog. En we krijgen daarvoor niet altijd genoeg geld terug.
Wat mij vooral raakt is de vraag: hoe gaat het eigenlijk met onze jongeren? Waarom hebben zo veel van hen hulp nodig?
Er worden verschillende oorzaken genoemd. Denk aan sociale media, de druk om te presteren, zorgen over klimaat en wonen, of een opvoeding waarin kinderen veel worden beschermd. Ook worden problemen sneller herkend dan vroeger. Scholen, huisartsen en ouders slaan eerder alarm als het niet goed gaat. Dat is positief, want het betekent dat jongeren sneller hulp krijgen. Tegelijk moeten we oppassen dat gewone onzekerheden of tegenslagen niet meteen als een zorgprobleem worden gezien. Dat blijft zoeken naar een goede balans.
Als gemeente kunnen we niet alles oplossen. Maar wél kunnen we kijken naar onnodige verwijzingen en samenwerken met scholen en verenigingen om problemen vroeg te signaleren. Het belangrijkste blijft: jongeren die hulp nodig hebben, moeten die ook krijgen.
Ook in de ouderenzorg zijn er uitdagingen. Door vergrijzing zijn er simpelweg steeds meer ouderen, terwijl er minder zorgmedewerkers zijn. Dat geeft druk op het systeem.
Gelukkig blijven veel ouderen langer actief en zelfstandig. Nieuwe woonvormen, slimme technologie en hulp van familie, buren en vrijwilligers kunnen daarbij helpen. Dat vraagt wel van ons allemaal dat we anders naar zorg kijken. Niet alles hoeft via een professional, soms kunnen mensen, met hulp van hun omgeving, meer dan ze denken.
De zorg haalt vaak het nieuws vanwege de kosten of de zorgen die er zijn. Maar achter die cijfers zitten vooral mensen. Jong en oud. Voor mij gaat het uiteindelijk daar om: dat we een samenleving bouwen waarin iedereen steun krijgt wanneer dat nodig is.”