Rookoverlast bij scholen: wie lost het op?
Elke schooldag loopt Karen met haar kinderen door een walm van rook, veroorzaakt door leerlingen die buiten het rookvrije schoolterrein staan. Ondanks meldingen bij school en gemeente blijft een oplossing uit. Hoe regelt Nederland de openbare ruimte?
| Onderwerp | Details |
|---|---|
| Betrokkene | Karen (schuilnaam), omwonende |
| Locatie | Bij een basisschool en middelbare school |
| Probleem | Leerlingen roken op de stoep voor Karens huis, peuken in haar tuin |
| Acties ondernomen | Meldingen bij school en gemeente, officiële klacht, contact Nationale ombudsman |
| Reactie gemeente | Excuses aangeboden, afspraken met school over toezicht |
| Huidige situatie | School spreekt rokende jongeren aan, controle op peuken in tuin |
De gemeente is verantwoordelijk voor het beheer van de openbare ruimte en het handhaven van regels om overlast te beperken. Scholen moeten zich houden aan het rookvrije schoolterreinbeleid, maar hebben buiten het terrein weinig zeggenschap.
Openrijk is gratis en reclamevrij
Waardeer je ons werk? Help ons in de lucht te blijven met een kleine bijdrage.
Lees hieronder het originele artikel
Naar school door een walm van rook
Karen (niet de echte naam) woont met haar gezin vlak bij een basisschool en een middelbare school. Sinds het schoolplein rookvrij is, staan leerlingen die willen roken buiten het terrein. Dat merkt Karen iedere dag. Ze staan op de stoep voor haar huis. De sigarettenpeuken belanden in haar tuin. Elke schooldag loopt zij met haar kinderen door een walm van rook naar de basisschool. Ze is er klaar mee.
Karen klopt eerst aan bij de school. Daar krijgt ze uitleg. Het schoolplein moet rookvrij zijn. Daarom worden leerlingen die willen roken naar buiten gestuurd. Maar buiten het schoolterrein is het openbare ruimte. Daar kan de school niets doen. Dus komt Karen bij de gemeente terecht.
Geen oplossing
Ze doet meldingen en denkt mee over oplossingen. Bijvoorbeeld een rookvrije zone rond de school. Of duidelijke afspraken over waar leerlingen wel en niet mogen staan. Maar er gebeurt weinig met haar meldingen. Daarom dient zij uiteindelijk een officiële klacht in bij de gemeente.
Niet gehoord
De gemeente nodigt haar uit voor een klachtgesprek. Aan het begin van het gesprek blijkt dat de gemeente de klacht niet inhoudelijk gaat bespreken. Daarmee bedoelt de gemeente: de overlast zoals Karen die ervaart en het rookbeleid. Karen voelt zich niet gehoord. Want juist de overlast en het uitblijven van een reactie van de gemeente zijn voor haar de kern van de klacht. De openbare ruimte is er voor iedereen. Iedereen heeft daar een plek. Wat voor haar als overlast voelt, is voor de jongeren een plek om even te staan en te roken. Uiteindelijk besluit Karen haar klacht voor te leggen aan de Nationale ombudsman.
Actie
Uit ons onderzoek blijkt dat de gemeente wel stappen heeft gezet. Zij heeft contact opgenomen met de school en afspraken gemaakt over toezicht rond de school. Maar Karen werd daar niet in meegenomen. Ook werd tijdens de klachtbehandeling te weinig ruimte geboden om te praten over de door haar ervaren overlast. Daar ging het mis.
Belangen botsen
Ik zie vaker dat er spanningen ontstaan in de openbare ruimte. Wat voor de één overlast is, is voor de ander gebruik van die ruimte. Niet elk probleem heeft een directe oplossing. Roken op straat is nu eenmaal niet verboden. Maar de school spreekt nu de rokende jongeren vaker aan en controleert of er geen uitgetrapte sigarettenpeuken in de tuin van Karen liggen. Daar is ze heel blij mee. Ze ziet het verschil. De gemeente heeft haar excuses aangeboden. Voor Karen is de zaak daarmee positief afgesloten.
Deze column is verschenen in De Telegraaf van 21 maart 2026. De persoon op de foto is niet de persoon uit de tekst.