Na een vakantie in Bonaire komt Marianne (niet de echte naam) thuis en pakt haar koffer uit. Tussen haar kleding voelt zij iets scherps. Het blijkt een mes te zijn. Geen keukenmes, maar een inklapbaar mes, waarmee haar zeepdoosje is opengemaakt. In haar koffer ligt ook een briefje van de Douane: de bagage is gecontroleerd.
Marianne schrikt. Wat als zij onderweg was gecontroleerd en het mes was gevonden? Hoe had zij dan moeten uitleggen dat dit niet van haar was? De vondst maakt haar onrustig. Nog steeds voelt zij zich onveilig als zij eraan terugdenkt. Ze durft bij een volgende reis geen koffer meer als ruimbagage mee te nemen.
Gebrek aan uitleg
Marianne neemt contact op met de Douane en dient een klacht in. De Douane stelt vragen aan de medewerkers die dienst hadden. Zij laten weten het mes niet te herkennen of in bezit gehad te hebben. Hoe het mes dan in haar koffer is terechtgekomen, blijft onduidelijk.
Dat gebrek aan uitleg zit haar dwars. Niet omdat zij iemand wil beschuldigen, maar omdat zij wil begrijpen wat er is gebeurd. Als de Douane had gezegd dat er een fout is gemaakt, was dat voor haar genoeg geweest. Nu blijft vooral onzekerheid over.
Marianne komt met haar verhaal bij de Nationale ombudsman. Zij vertelt hoe onveilig zij zich voelde en nog steeds voelt door wat er is gebeurd. Wij kijken naar haar klacht en stellen aanvullende vragen aan de Douane. Bijvoorbeeld of het een dienstmes kan zijn.
Hoe is het mes in de koffer gekomen?
De Douane laat weten dit type mes tot ongeveer een half jaar geleden uitgegeven te hebben aan medewerkers. Het wordt vooral gebruikt voor het openen van verpakkingen. Het is mogelijk, dat dit mes op de onderzoekstafel lag en per ongeluk in Mariannes koffer terecht gekomen is. Ze kunnen het niet met zekerheid zeggen, maar het is niet ondenkbaar. Als het op deze manier is gegaan dan is er sprake van een menselijke fout, die volgens de Douane niet gemaakt had mogen worden. Er was geen intentie van dreiging of kwade bedoelingen.
Ik vind het vreemd dat niemand het mes herkende, terwijl het kennelijk nog steeds gebruikt wordt. Dit geeft de indruk dat de klacht in eerste instantie niet serieus is onderzocht. Overheden moeten niet alleen controleren, maar ook actief fouten onderzoeken en durven toegeven. Doen zij dat niet, dan laten zij mensen alleen achter. Dat mag niet, zeker niet bij zulke ingrijpende voorvallen als deze. Nu bleef Marianne onnodig lang zitten met vragen en met angst.
Deze column is verschenen in De Telegraaf van 17 januari 2026. De persoon op de foto is niet de persoon uit de tekst.