EU-landen akkoord over digitale euro

Voor het gebruik van digitale euro’s kan straks iedereen bij een bank een aparte rekening openen. Betalen kan met behulp van de app van de bank, een ECB-app of een aparte betaalkaart. Er komt een online en een offline variant van de digitale euro. Bij de online variant is privacy vergelijkbaar met andere digitale betaalmethoden, zoals pinnen of betalen met je telefoon. De offline digitale euro biedt nog meer privacy en werkt bijvoorbeeld door telefoons dicht bij elkaar te houden. Dit laatste betekent dat betalingen ook mogelijk zijn in geval van een internet-, stroom- of bankstoring.

Voor de digitale euro zal een acceptatieplicht gelden voor winkeliers. Als winkeliers nu pinbetalingen accepteren, zullen ze op dezelfde manier digitale euro betalingen moeten accepteren. De eerste jaren zal dit voor Nederlandse winkeliers niet duurder zijn dan vergelijkbare bestaande betalingen. En ook op de lange termijn zijn er maatregelen om hoge kosten voor winkeliers te voorkomen.

De EU-landen zien de digitale euro als een extra betaalmiddel en is niet bedoeld om mee te sparen. Er zal daarom een aanhoudingslimiet gaan gelden, wat betekent dat er een maximum komt voor het aantal digitale euro’s dat je kunt aanhouden. Gebruikers ontvangen bovendien geen rente, net zoals dat dit bij contant geld niet het geval is.

De EU-landen zijn het er unaniem over eens dat de digitale euro, of de techniek daarachter, niet programmeerbaar mag zijn. Dat betekent dat het gebruik van de digitale euro niet kan worden gekoppeld aan een bepaald doel. De opname van dit verbod in de verordening zorgt voor een stevige verankering.

Standaard diensten, zoals het openen of sluiten van een digitale euro rekening en betalen met de digitale euro, zullen voor de consument gratis zijn. Het opzetten en mogelijk maken van de digitale euro kost wel geld. De Europese Centrale Bank neemt een deel van de kosten van het betalingsverkeer op zich. Daarnaast leveren banken, betaaldienstverleners en winkeliers een bijdrage. In de eerste jaren worden winkeliers beschermd tegen hogere tarieven. Als na enkele jaren meer bekend is over de daadwerkelijke kosten voor banken en betaaldienstverleners, worden de tarieven hierop aangepast.