Portret Caroline Budike:
“Ik merk dat mensen vaak denken snel een beeld te hebben van iemand. Daarom probeer ik in alles wat ik doe eerst te luisteren. Aan tafel, tijdens dialoogsessies, of in een gesprek dat toevallig ontstaat. Mensen vertellen mij dingen die ze niet zomaar delen: over eenzaamheid, schaamte of geweld. ‘Je ziet iemand,’ zeg ik vaak, ‘maar je weet nooit wat zij heeft meegemaakt.’ Dat besef vormt de rode draad in mijn leven en in mijn inzet voor anderen.”
Mijn stad
“Mijn inzet voor de stad begint vaak aan tafel. Ik organiseer buurtmaaltijden en kook Caribische gerechten, bewust halal, zodat iedereen kan aanschuiven. Mensen met een klein budget, maar net zo goed bewoners die het prima kunnen betalen. Door samen te eten ontstaan gesprekken vanzelf. Mensen komen voor de maaltijd, maar blijven voor het persoonlijke contact. In die gesprekken hoor ik wat er echt speelt: eenzaamheid, zorgen, spanningen achter voordeuren. Juist omdat ik luister zonder meteen een oordeel te hebben, durven mensen hun verhaal te delen”.
Verantwoordelijkheid
“Dat persoonlijke contact loopt als een rode draad door mijn leven. Zo begeleidde ik anderhalf jaar geleden een goede vriendin die ernstig ziek werd en wist dat zij zou overlijden. Omdat zij geen partner of kinderen had, vertrouwde ze mij toe om, samen met haar familie, haar uitvaart te regelen. Ik kende haar wensen, haar leven en haar verhaal. Dat ik haar op die manier mocht bijstaan, voelt als een groot vertrouwen. De objecten en erfstukken die zij mij naliet, vormen nu ook de basis voor mijn droom om een Caribisch museum op te zetten.”
Huiselijk geweld
“Ook mijn eigen ervaring met huiselijk geweld speelt daarin een rol. Wat mij het meest is bijgebleven, is niet alleen wat er gebeurde, maar hoe weinig er werd geluisterd. Omdat ik een vrouw met een donkere huidskleur ben, gaan mensen er regelmatig van uit dat het geweld door een man met een donkere huidskleur is gepleegd. In werkelijkheid was het een witte man. Die automatische aannames doen pijn, omdat ze opnieuw onzichtbaar maken wat er werkelijk speelt. Juist daarom vind ik het belangrijk om te blijven luisteren naar vrouwen, zonder hun verhaal in te vullen.”
Veiligheid
“In mijn dagelijks leven merk ik dat vrouwen mij weten te vinden. Soms omdat ze mijn verhaal kennen, soms omdat ze voelen dat ze bij mij veilig kunnen praten. Ik geef geen pasklare oplossingen en zeg niet wat iemand moet doen. Iedereen bepaalt haar eigen tempo. Als het geweld niet op kinderen gericht is, vind ik het belangrijk dat zij hun vader kunnen blijven zien. Maar veiligheid staat altijd voorop. Door mijn eigen ervaring weet ik hoe veel energie het kost om overeind te blijven terwijl je hulp zoekt. Daarom probeer ik er te zijn, met aandacht en zonder oordeel.”
“Voor mij staat Internationale Vrouwendag vooral in het teken van gezien en gehoord worden. Je kunt aan de buitenkant niet zien wat iemand heeft meegemaakt. Dat geldt voor vrouwen die te maken hebben gehad met geweld, maar net zo goed voor vrouwen in het algemeen. Die gedachte neem ik mee in mijn droom om een Caribisch museum te realiseren: een plek waar objecten, verhalen en mensen samenkomen, en waar ruimte is voor meerdere perspectieven en echte gesprekken.